Uffffff :)

Nie odzywałam się, bo wiele smutnych rzeczy się wydarzyło. Ze spaniem też lekko nie było, ale jest już lepiej - o wiele lepiej. Miotały nami różne uczucia, których wolałam nie ujawniać, bo i po co. Musieliśmy zagryźć zęby i już.

Odstawienie od piersi, ale tylko chwilowo. Potem znowu noce prze-rwane/płakane/wrzeszczane się pojawiły. Nie wiedzieliśmy co robić. Jakieś badania moczu, kału. Przejście na bezlaktozowe mleko. Znajomi, którzy odwiedzali nas porą wieczorową/nocną tylko nam współczuli, nawet moja mama, która odwiedziła nas na tydzień była przerażona. A my co? Byliśmy załamani, ale wciąż wierzyliśmy, że coś się może wkrótce zmieni.
 Momentem przełomowym okazało się wyrzucenie smoczka do śmietnika. Amelinda używała go tylko do spania, w dzień radziła sobie doskonale bez niego. Stwierdziliśmy, że skoro i tak milion razy musimy wstawać, żeby dać jej smoka, bo nie była zadowolona z faktu, że jej wypadł, to możemy przemęczyć się i wyrzucić smoka raz a dobrze. Rok czasu - myślę, że to najwyższa pora, aby pozbyć się "gumowego przyjaciela". Im później, tym gorzej. A jak widzę 4-letnie dzieci ze smokiem w buzi, to po prostu się we mnie gotuje...
W każdym razie udało się. Praktycznie tylko ta pierwsza noc była niezbyt wesoła, później jakoś poszło i teraz (minęło 1,5tygodnia) pięknie radzi sobie bez ciumkania. Zasypia sama (z ulubionym kocykiem i pluszową żyrafką), nie przebudza się prawie w ogóle (czasem zdarzy się 5minut, gdy popłakuje, ale wystarczy pogłaskać po pleckach i się uspokaja), śpi ciągiem do 6-7. Wprowadziliśmy też nową rutynę zasypiania - butlę pijemy jeszcze w salonie, potem mycie zębów i dopiero eksport do łóżeczka Buziaczki, przytulaski, dobranoc, papa i słodki sen. A rodzice mają w końcu spokojny wieczór, mogą odetchnąć i cieszyć się swoją obecnością w pełni :) Hurrra, sialalala, yupii yeee!